نزول دارند و ما روز به كار رفتيم و شب آمديم . نميدانيم كه در خانه‌هاى ما چه مىشود . تركان در خانه من‌اند و پسر حاصل شده . زن ميگويد بچهء تو است . ملك عماد الدين تورانشاه كه اين شنيد آشفته شد و همان زمان بر سر بام دره ترك آمد و كمانى خواست و سه چوبه تير از سوى قبله انداخت : تير اول فرمود كه اينجا مسجد جامع بسازيد كه اين زمان مسجد جامع ملك است ؛ و تير دوم كه انداخت گفت اينجا مرقد من سازيد كه چون از دنيا سفر كنم آنجا دفن كنيد ؛ و تير سوم فرمود كه اينجا سراى و كوشك و خانه قاه و رباط جهت صوفيه ، همه متصل يكديگر بسازيد . و منادى در شهر زد كه واى بر جان آنكس از مير و وزير و اسپاهى كه در خانهء كس باشد . همه بيايند و خيمه‌ها زنند و يورد سازند . همان روز تمام ترك و تاجيك از اسپاه خيمه‌ها بيرون زدند و خانه‌ها بنا نهادند چنان كه در نماز شام يك اسپاهى و ترك در خانه كسى نماند و عمارت بيرون ابتدا آن روز بود و نزول از خانه‌ها برخاست . و ملك محمد ( بن ارسلان شاه بن كرمانشاه بن قاورد در عهد پادشاهى خود ) گفتى كه از قبيلهء ما يعنى اولاد ( و اسباط ) قاورد دو پادشاه بوده‌اند كه در محراب پادشاهى امامى « 1 » و مقتدائى را شايند و مآثر و مفاخر روزگار ايشان شايد كه مثبت گردانند يكى ملك تورانشاه بوده است و دويم را مسمى نكردى و ذكر [ او ] نفرمودى يعنى ( كه ) منم و ملك توران شاه ( بعد از آنكه ) سيزده سال و كسرى در سراى ملك مقيم بود ] ( در بسط بساط عدل داد داد در شهر ذى القعده سنه 490 ) « 2 » پس بنعيم آخرت پيوست . ( گفتار در ذكر ) ملك ايرانشاه بن ملك تورانشاه بن قاورد ( كه پادشاه پنجم است از قاورديان . ) بعد « 3 » از پدر تورانشاه پسر او ايرانشاه بر تخت مملكت كرمان قرار يافت به روز بيست و هفتم ذى القعدة سنه تسعين و اربعماتهء روزگار نداء ( شعر )

--> ( 1 ) و مقتدائى و پيشوائى را نشانند . - ( 2 ) از محنت سراى دنيا بتربت جاى عقبى خراميد رحمة اللّه عليه رحمة واسعة . - ( 3 ) بهاء الدوله ايرانشاه بن تورانشاه در بيست و هفتم ذى القعدة سنه 490 بعد از پدر بر تخت قاوردى نشست و معاقب ملك موروث و ملابس اشغال پادشاهى شد و روزگار نداء -